Gaan met die banaan

Weet je wat het grote probleem is?
Mama’s blijven altijd maar doordoen. Wij tonen geen zwakte, wij tonen geen verdriet, wij moeten ten allen tijde stevig in onze schoenen staan. 

Onlangs was ik op bezoek bij mijn bomma. Mijn bomma is een zeer sterke vrouw! Ik heb ooit tijdens een minigolf toernooi van de familie Tersago haar vals gebit door haar bovenlip geslagen (voor de duidelijkheid, dit deed ik niet opzettelijk).Mijn bomma stond achter mij toen ik een fameuze zwaai aan mijn golfstick gaf. Ze had een hersenschudding, moest genaaid worden en kreeg een nieuw gebit. Ik voelde mij enorm schuldig, maar zij stelde mij telkens weer opnieuw gerust. Het was niet mijn fout, het was haar fout. Het was allemaal zo erg niet.Mijn bomma is geen klager, dat is ze nooit geweest. Het kon in haar ogen altijd erger. Ook heel de coronaperiode heeft ze zonder gezaag doorstaan.Tot ze enkele weken geleden viel… 

Nu is ze er slecht aan toe. Ze is 92 jaar oud en ze is haar zelfstandigheid volledig verloren. Ze kan niets meer zelf doen. Ze is verward, ze valt regelmatig, ze kan televisie niet meer volgen, ze kan de krant niet meer lezen… Ze is op!Toen ik gisteren bij haar op bezoek was, was ze aan het huilen. De dagen duurden te lang. Zelfs als ze bezoek kreeg, duurde de tijd te lang. Ze wou gewoon slapen en niet meer wakker worden. Dit alles was ze aan het vertellen, tot een verzorger binnenkwam.  

‘Maria, ge moet zo niet huilen als er bezoek is, dat is niet leuk voor die mensen.’ Dat is wat die verzorger zei.Ik kon mijn oren niet geloven. Mijn bomma die zich ellendig voelt, mag niet huilen bij bezoek.En waarom niet? Moet ze dan huilen als ze helemaal alleen is? Als niemand er is om eventjes naar haar te luisteren? Hoe ellendig moet ze zich dan wel niet voelen?Ook mijn vader heeft er moeite mee.Huilen, daar wordt hij ongemakkelijk van. En nu zeker bij zijn eigen moeder. Zijn moeder die zeven kinderen heeft grootgebracht. Een kranige dame, die nooit huilde, die nooit klaagde, die altijd sterk was, die nu plots verdrietig is. 

Toen de verzorger de kamer verliet, zei ik tegen mijn bomma: ‘Bij mij moogt ge altijd huilen bomma! Ik begrijp volledig dat ge het nu moeilijk hebt. Ik vind het helemaal niet erg dat je bij mij tranen laat.’. Ik merkte meteen dat ze rustiger werd.  

Huilen is geen zwakte, durven huilen in een omgeving dat er zich ongemakkelijk bij voelt, is net ontzettend sterk! Ik heb het jaren niet durven doen. Jarenlang ben ik blijven doorgaan. Twee huilbaby’s, een onverklaarbare ziekte bij de oudste dochter, een partner die sukkelde met zijn gezondheid en studies, een scheiding…De dag dat we de kindjes hebben verteld dat mama en papa uit elkaar gingen, stond ik ’s avonds pintjes te tappen op het schoolrestaurant. Surreëel voelde het aan, maar ik deed het wel. Gewoon blijven doordoen. Niet flauw zijn. Mezelf sterk houden voor mijn omgeving en voor de kinderen. 

Alles heb ik doorstaan, zonder een traan. Maar nu is het gedaan! Ik ga niet meer gaan met die banaan!